เทคนิคการประคองเรือไม่ให้ล่มมีวิธีอย่างไรติดตามชม

“ประเดียวอาจจะมาเพราะวันนีเป็นวันศุกร์เด็กๆ เยอะต้องรอให้พ่อแม่ ของเด็กๆ กลับจากทำงานถึงจะว่างกันไปล่ะนะ”“ลุงๆ วันนี้ของเพลงเศร้าๆ หน่อยได้มั๊ยลุง” แม่อิ่ม แม่ค้าบอกลุงสาไม่รู้ว่าเศร้าหรอไม่เศร้า เอ้าฟังเอาเองก็แล้วกัน” ลุงสาตอบไปอย่างไม, ใส’ใจนัก เดินตุ่มๆ มาศาลานั่งลงรินน้ำแดงๆ  เรือยางลำใหญ่ ใส่แก้วใส บรรจงเทน้ำสีแดงให้ ไหลผ่านลำคอ ลงไปอย่างช้าๆ รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบทันทีที่น้ำสีแดงไหล ผ่านจนไปสินสุดที่กระเพาะ พลันความเหนื่อยล้าก็หายไป รู้สึกกระชุ่มกระชวย ขึ้นมาในทันที ลุงสาคว้าแคนคู่ชีพขึ้นมาบรรเลงเพลงทันที “เสียงแคนแว่วพัด แผ่วมาแล้วแต่ไกล ผ่ากหัวใจล่องลอยผ่นใผ่ สุดซึ้งอุรา” เสียงแคนของลุงสาล่องลอยไปตามลม ได้ยินแว่วๆ เกือบจะทั้งชุมชน บางคนที่กำลังตงโต๊ะรับ ประทานอาหารก็รับประทานอาหารด้วยความอร่อยเปรียบเสมือนดั่งนั่งในร้าน อาหารหรู มีดนตรีขับกล่อม บางคนก็ปล่อยอารมณ์ขันไปกับเรื่องแคน จนทำให้ เสียงแคนของลุงสาเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไปแล้วครู่หนึ่งสมาชิกแห่งศาลานั้นต่างก็ทยอยกันมาเกือบจะครบ มีทั้งลุงมั่น ลุงเมี๊ยน ลุงจวบ ลุงล้วน และอีกหลายๆ ลุงที่มาร่วมวงสนทนากันประจำเกือบ ทุกวัน แรกเริ่มก็คุยกันตามประสาคนแก่คนเฒ่า แต่ครั้นดีกรีเพิ่มมากขึ้นในเลือด ความชราหายไป   ความหนุ่มเข้ามาแทนที่ ต่างก็ร่วมกันร้องรำทำเพลงกันอย่าง สนุกสนาน โดยมืลุงสาเป็นหลักเป่าแคนให้คนอื่นร้อง ส่วนคนที่ร้องไม่ได้ก็ปรบ มือให้ลังหวะ หากไม่เมาลุงสาจะเปาเพลงได้อย่างไพเราะเพราะพริ้ง การแปรงฟันแต่หาก วันใดหนักดีกรีไปหน่อย ลุงสาก็สามารถเปาเพลงหมอลำให้กลายเป็นเพลง ไทยเดิมได้อย่างไม่ติดขัด แม้ว่ากลุ่มของลุงสาจะดื่มกินและร้องรำทำเพลงกัน เกือบทุกวัน แต่ก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับใคร เพราะเมื่อถึงเวลาต่างก็ แยกย้ายกันกลับบ้านนอนหลับพักผ่อน ซึ่งวันนี้ก็เซ่นกันเร่ย! พวกเราพอท่อนเถอะ ข้าชักจะมึนๆ เกือบจะเมาแล้ว’’ ลุงสาพูด เสียงอ้อแอ้“อะไรว๊ะ เพิ่งจะกินหมดไปขวดเดียว เมาแล้วหรือว๊ะ’’ ลุงมั่นถาม “ใครว่าขวดเดียวว๊ะ ข้านั่งกินคนเดียวไปตั้งครึ่งขวดแล้ว”เรือยางส่วนตัว “มิน่า ถึงได้เมาเร็วจัง เอ็งไปนอนท่อนเถอะ พวกข้าจะคุยกันเรื่องไป งานบ้านไอ้แม้นพรุ่งนี้ซะหน่อย” ลุงมั่นบอกงานอารายว๊ะ ที่บ้านไอ้แม้น ไม่เห็นบอกข้าเลย” ลุงสาสงลัย “สงสัยจะเป็นงานบวชลูกชายมั่ง ข้าก็เพิ่งจะรู้เมื่อเช้านี้เอง ข้าก็ลืมบอก เอ็งเสียสนิท พรุ่งนี้เอ็งจะไปหรือเปล่าจะได้ไปพร้อมๆ กัน ใกล้แค่นี้เอง เดินไป ก็ได้”ถ้ายังไงเอ็งก็ลองชวนสำลีไปด้วยกันซิ ไอ้แม้นมันฝากมาชวนเหมือนกัน มังคงจะไม่ว่างจริงๆ ปีบปับ ถูกชายจะบวชทันที มันดีใจจนทำอะไรไม่ถูก”แล้วข้าจะลองชวนดุเ ไอ้แม้นมันยังโชคดีนะ มีลุเกบวชให้ ไม่เหมือนข้า เวลาตายไปไม่รู้ว่าใครจะมาบวชให้” ลุงสาพูดเหมือนคนน้อยใจตัวเอง พร้อม เรือยางราคาถูก  บอกลาเพื่อนๆ เดินตรงไปยังบ้านชึ่งมียายสำลีเมียรักรออยู่ พอเจอหน้“เมาแอ”มาเหมือนเดิมเชียวนะตาสา”ป้าสำลียืนมองลุงสาที่ค่อยๆ พยุง ร่างผ่านประดูเข้ามา“เมาแล้วเหมือนเดิมหน่ะดีแล้ว ยายสำลี ถ้าวันไหนเมาแล้วไม่เหมือน เดิมแล้วแกจะรู้สึก”ป้าสำลีงง “แกพูดอะไรของแกตาสา ข้าฟังแล้วงง ข้าก็เห็นแกเมาอย่างนี้ ทุกวัน ไม่เห็นว่าจะมืวันไหนแกเมาแล้วไม่เหมือนเดิม กินเข้าไปได้ทุกวัน ไม่รู้ จะกินเข้าไปทำไม อายุก็มากแล้วไม่รู้จักรักษาสุขภาพไว้บ้างเลย ไป! ไปกินข้าว ข้าวหิวจะแย่อยุ่แล้ว” ป้าแม้นบ่นอย่างนี้ทุกวันเซ่นกัน แต่ลุงสาก็หาได้หยุดดื่ม ดังที่ป้าสำลีบ่นไม่ แม้ป้าสำลีจะบ่น แต่ก็เป็นห่วงลุงสาเสมอ ต้องคอยดูแล เรื่องอาหารการกินให้ลุงสาตลอด และอีกอย่างแม้ลุงสาจะเมามาย แต่ไม่เคยที่ จะเบี้ยวงาน ลุงสาจะออกไปจ่ายตลาดทุกเช้า และก็คอยช่วยเหลืองานที่ร้าน จนเสร็จสรรพเรียบร้อยจึงออกไปสรวลเสเฮฮากับเพื่อนๆ ซึ่งป้าส0าลืก็คิดว่า ปล่อยลุงสาแกไปเพราะเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในวัยชรา ที่บ่นไปก็เพราะ เป็นห่วงสุขภาพของลุงเท่านั้น

เรือยาง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s